Mundua ikusteko erak definitzen gaitu, bakoitzak azaltzen dau errealitatea ahal dauan lez, baina zein da hain pertzepzio desberdinen arrazoia? Harrigarria da Benjamin Button eta Revolutionary Road lako bi pelikula hain desberdinak topatzea, batez be bikoteen arteko hartu-emonen inguruko gogoeta dala eta bata bestearen atzetik ikusten badozuz. Ez neuke jakingo bien artean zein aukeratu aurreiritzi jakin bati segidu barik, ze beti izaten da ereduren bat buruan.
Benjamin Buttonen kasu berezia, erreaslimo fantastikora hurreratzen dan pelikulea dogu, istoria ezinezkoa da ulertzea metafora lako figura literarioren bat kontuan izan barik. Lehen Mundu Gerran seme bat galdu ondoren, erlojugile batek atzerantza dabilen erloju bat egiten dau tren geltoki ospetsu bateko inagurazio ekitaldirako. Modu horretan denborak atzera egin ahal dau, eta aberriaren alde euren bizia emon eben estatubatuarrak birjaio ahal dira, pelikula honetan denborak futbol partidutako mobiolak legetxe atzera egiten dau erlojugile honi esker. Erlojuaren alderantzizko ibilbideagatik, Benjamin Button zahar baten gorputzagaz jaio zan (erreumaz mindua eta zimurrez josia) denbora pasau ahala gazteago bihurtzeko. Behinik behin haurtzaroan bere bizitzako amodio ezagutu eban: bere urte berberak eukazan neskatxa polit bat. Zoritxarrez mutikoa gaztetzen doan neurrian neska zahartzen doa, halan da be bien arteko amodio da pelikulearen ardatza. Natura kontra badabe be, Benjamin bizitza normalera moldatzeko ahaleginetan existentziaren magiaz jabetzen da: konturatzen da zoriona gure barruan dagoala, bizitza ulertu behar dala desberdin egiten gaituen berezitasunak onartuz, bere ustez ezintasunak nahiz ezaugarri apartenak onartu beharreko doaiak dira zoriontsu izateko.
Revolutionary Roaden, ostera, emakumearen atsekabea dala eta krisian sartuta dagoan bikote ezkondu baten barri izango dogu, bien arteko hartu-emona emazteak daukan porrot sentimenduaren eraginez desegiten doa. Gizona ez da emakume batek bilatu nahiko leukeen eredua, baina lortu daben bizi mailaz baliatuz oreka bilatu nahian dabil; halan da be, emakumea ez da umetxo bi dituen etxeko andre baten bizitzara moldatzen: animoz lur jota dago, ze gizonaren menpe bizitzea jasanezina egiten jako. Pelikulea alkar ezagutzen dabenean hasten da, gero emakumeak aktoresa izateko ametsa albo batean laga behar dau eskenatokian izandako porrotagatik; behin ezkonduta, eta bi semeakaz, bien arteko bizitzaren barri dogu: gizona entrepresa handi bateko saltzaile beharretan dabilen artean, emaztea etxekoaz arduratzen da.
Revolutionardy Roaden emakumeak nabari dau bere bizitza aurrera doala eukazan asmoak bete barik: bidaiak egin, berezko senaren arabera bizi… etxeko andre lez ez eban amaitu nahi, horregatik bere egoerak jasan ezin dauan egonezina sortzen deutso, atsekabetuta bizi da. Pelikula honek aktoreen lana dau oinarri, esan geinke zimemara eroandako antzezlana dala. Modu latzean, itxaropenari zirrikitu txikiena be ireki barik, giza harremanetara egiten ez direnek izan leikien egoera latzenaren aurrean gagoz. Besteen aurrean itxuraz ondo baino hobeto agertu arren, behar guztiak asetuta badau be, ezinezkoa egiten jako ustezko zorion zirraraz gozatzea, pelikuleak atsekabea baino ez dau, esperantza txikienari lekurik laga barik.
Pelikula biek erakusten deuskue bizitza ulertzeko bi modu desberdin: bata irudimenatik abiatzen da, eta bestea ezkortasun sakonenetik. Benjamin Battonen gainditu ezina dan oztoporen bategaz aurrez-aurre bilatzean, sufrimenduan jausi beharrean egoera onartzea ezinbestekoa da: haurra zala Benjaminek gaixotasuna, bakardadea, zahartzaroa bereak izan ebazan, pelikula honetan gizakiak ez dauka eredurik, irauteak ematen deutso zentzua bizitzari; besterik ezean zoriontauna ailegatuko da, sekretua zain egoten jakitea da. Sufrimendurik sakonenean, ilunabarrean loreek daben usainaz disfrutauten eban Benjaminek; eta bardin, edertasun eredua izanik osasunez gainezka egoala, larrutan egiten ebanean ilunabarrero Floridako hondartza zurietan. Danak du bere neurria, moldatu behar gara momentuan momentukoari eta bizi irautearen milagroaz disfrutau. Revolutionari Roaden itxuraz bikotea zoriontsua da, estutasunik barik bizi dira etxe eder batean, baina egunerokotasunari ezin aurre eginda dabilz, errealitatea ez dator bat euren ametsekin. Eguneroko jardunak ito egiten dauz nahiak gero eta aparteago ikusten dabez eta, azkenean ezinegonak elkarrenganako jasan ezinak bihurtuko dauz. Aldatzeko aukerak epe luzera gauzatu ahal izan arren, bizitza karga astunegia bihurtzen da emaztearentzat: beretzat zoriontsu izateak ez dauka lotura zuzenik egoera ekonomiko on bat izateagaz, ezta semeek emon ahal deutsen zorionagaz be. Bere senarrak itxurakerietako bakarrik behar dauala buruan sarturik dauka, ziur dago ez daula maite, ze ez dau inola be ulertzen. Argi dago pelikula honek salatzen dauala kontsumoan murgildua dagoen gizartea, zoriontsu izatea erosi ahal dala pentsatzera eroan gaituen gizartea.
Bi pelikulak errealitatea ulertzeko bi modu guztiz desberdin islatzen dabe , ezintasunarena eta magia ahalguztidunarena. Bata bestearengandik urrunduak dagozan neurrian kontrako zentzu nabarmena dutela dirudi, baina ezin dogu ahaztu batak bestea behar dauala, azken batean txanpon beraren bi aurpegiak dirala, ze gizakiak gizarteratzerakoan bi joera horiek izaten ditu: onartua izateko joera eta aldaketarena, zein da bidea?
Comentarios
Publicar un comentario